Budowa rury spawanej spiralnie

(I) Budowa prefabrykatówRura spawana spiralnie(Nadaje się do miękkiej gleby, ilastej gliny i piaszczystych warstw gleby)

Weryfikacja położenia pala: Sprawdź ponownie współrzędne położenia pala, aby upewnić się, że nie ma odchyleń; ustawić wiertnicę i wyregulować pionowość rury wiertniczej.

Wiercenie i formowanie otworów: Uruchom wiertnicę, użyj wiertła spiralnego, aby wiercić w kierunku zgodnym z ruchem wskazówek zegara, kontrolując prędkość wiercenia w zakresie 0,8-1,5 m/min, dostosowując ją do warstwy gleby (wolniej w przypadku twardych warstw gleby, szybciej w przypadku miękkich warstw gleby); monitorować pionowość rury wiertniczej podczas wiercenia i niezwłocznie ją korygować.

Czyszczenie otworu i usuwanie brudu: Po wierceniu do projektowanej długości pala, pozostaw wiertarkę na biegu jałowym przez 30-60 sekund, aby usunąć luźną ziemię z dna otworu (grubość luźnej gleby ≤ 100 mm); usunąć ziemię mechanicznie, aby uniknąć gromadzenia się wokół otworu otworu.

Podnoszenie korpusu pala: Użyj dźwigu (16–50 ton), aby podnieść prefabrykowany spiralny stos rurowy, stosując metodę podnoszenia dwupunktowego (punkty podnoszenia w 1/3 długości pala od końca pala), aby zapobiec zginaniu korpusu pala; odchylenie pionowości korpusu pala ≤ 1‰.

Wbijanie i pozycjonowanie pala: Powoli opuść korpus pala do otworu, wyrównaj go ze środkiem otworu i wbij pala do projektowanej wysokości, stosując ciężar własny + młotkowanie (lub ciśnienie statyczne), kontrolując prędkość wbijania pala na poziomie 0,5-1,0 m/min, aby uniknąć uszkodzenia korpusu pala pod obciążeniem udarowym.

Łączenie odcinków pali (w razie potrzeby): Użyj połączenia kołnierzowego lub spawania. W przypadku połączenia kołnierzowego śruby dokręcić symetrycznie (momentem ≥ 300 N·m); w przypadku spawania wysokość spoiny ≥ 8 mm, bez wtrąceń żużla i porów; odchylenie pionowości po splocie ≤ 2‰.

Uszczelnienie otworu: Szczyt pala powinien znajdować się 500 mm wyżej niż projektowana wysokość (w celu późniejszego docięcia pala), a otwór otworu należy uszczelnić betonem lub gliną, aby zapobiec przedostawaniu się zanieczyszczeń.

(II) Budowa wierconych i cementowanych śrubowych pali rurowych (odpowiednie dla bogatych w wodę warstw gleby, warstw piasku i twardych warstw międzywarstwowych)

Układ położenia pala i położenie wiertnicy: Podobnie jak w przypadku prefabrykowanych spiralnych pali rurowych, należy zainstalować rurę iniekcyjną (wewnętrzną lub zewnętrzną) na rurze wiertniczej.

Wiercenie i formowanie otworów: Wiercić wiertłem spiralnym, jednocześnie wtłaczając przez rurę iniekcyjną czystą wodę lub błoto (w celu zabezpieczenia ścian), kontrolując prędkość wiercenia... 0,5-1,2 m/min; wiertła udarowe można stosować do kruszenia pomocniczego przy penetracji twardych międzywarstw.

I-stopniowanie: Po odwierceniu pala na projektowaną długość należy uruchomić pompę iniekcyjną i wstrzyknąć zaczyn cementowy (stosunek wodno-cementowy 0,5-0,6) pod ciśnieniem iniekcji 1,5-3,0 MPa. Objętość zaczynu powinna być kontrolowana na poziomie 1,2-1,5-krotności objętości korpusu pala. Podczas fugowania należy powoli podnosić żerdź (prędkość podnoszenia 0,3-0,5 m/min), aby zapewnić pełne spoinowanie dna otworu.

Montaż klatki wzmacniającej (jeśli jest wymagana): Po zakończeniu fugowania natychmiast opuścić klatkę wzmacniającą (grubość głównej otuliny zbrojenia ≥ 50 mm). Odchylenie od pionu klatki wzmacniającej powinno wynosić ≤ 1‰, a góra powinna być zabezpieczona przed opadaniem.

Iniekcje drugiego etapu (opcjonalnie): Przed wstępnym wiązaniem zaczynu cementowego iniekcji pierwszego etapu (zwykle 4-8 godzin) należy przeprowadzić iniekowanie drugiego etapu pod ciśnieniem iniekcji 2,0-4,0 MPa w celu uzupełnienia tarcia bocznego pala i poprawy nośności pojedynczego pala.

Wylewanie betonu (jeżeli projektowany jest jako pale żelbetowe): Po zakończeniu drugiego etapu fugowania wylać beton (opad 180-220 mm) metodą tremie pipe, aby zapobiec segregacji. Wysokość wierzchołka pala powinna być o 500 mm wyższa od wysokości projektowej.

III. Kluczowe punkty kontroli jakości

Odchylenie położenia stosu: Odchylenie położenia pojedynczego stosu ≤ 50 mm, odchylenie położenia stosu grupowego ≤ 100 mm

Pionowość korpusu pala: ≤ 1‰ (pale prefabrykowane), ≤ 1,5‰ (pale wiercone i cementowane)

Długość i wysokość pala: odchylenie długości pala ± 500 mm, odchylenie wierzchołka pala ± 50 mm

Jakość spoinowania: Wytrzymałość zaczynu cementowego ≥ wymagania projektowe (zwykle ≥ 30 MPa), odchylenie objętości zaczynu ≤ ± 10%

Integralność korpusu pala: Testowana metodą małych naprężeń (częstotliwość próbkowania ≥ 10%), brak uszkodzeń, takich jak pęknięte pale lub przewężenia.

Nośność pojedynczego pala: Testowana za pomocą testu obciążenia statycznego (częstotliwość próbkowania ≥ 1% i ≥ 3 pali), nośność spełnia wymagania projektowe.